ایرنا نوشت:

پیکار برزیل- هلند در مسابقه‌های جام جهانی فوتبال و برخی واکنش‌های غیرورزشی در مورد بر حق بودن شکست برزیل برای میلیون‌ها بیننده که پا به پای بازیکنان هر دو تیم در زمین دویدند، شائبه سیاسی بودن پیروزی کشور “گل لاله” را قوت بخشید و این پرسش را مطرح کرد که آیا برد و باخت در جام جهانی در جایی غیر از مستطیل سبز رقم می خورد؟

پیشتر نیز برخی اظهارنظرها درمورد اینکه قدرت‌های جهانی “حرف‌های سیاسی” خود را در زمان برگزاری “بازی‌های جهانی” می‌زنند، به گوش می‌رسید.
درمورد فراتر بودن دیدگاه‌های سیاسی از ارتفاع توپ گرد جام جهانی، برخی کارشناسان علوم اجتماعی می‌گویند: “وقتی بازی‌های فوتبال در سطح بین‌المللی مطرح می‌شود عنصر سیاست با درجه بسیار بالایی در آن وارد می شود و کشورها از زاویه این بازی‌ها، نوعی رقابت های سیاسی و تقویت هویت های ملی را دنبال می کنند …. به عنوان نمونه موسیلینی از بازیکنان پیروز ایتالیا در دو جام جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ در خدمت اهداف سیاسی خود استفاده کرد و از آنها با عنوان “سربازانی در خدمت اهداف ملی” یاد کرد. شیراک نیز برد تیم ملی فرانسه در سال ۱۹۹۸ را پیروزی فرانسه نامید.

**نفوذ صهیونیست ها درقاره سبز

یکی از گمانه زنی های مطرح، این است که با گسترش نفوذ صهیونیست ها در قاره سبز و همچنین هلند، پیروزی احتمالی این تیم در جام نوزدهم از نظر روانی می تواند حمایت کننده سیاستمدارانی باشد که صهیونیست ها در پی به قدرت رساندن آنها در هلند هستند.
استفاده از ورزش به عنوان ابزاری جهانی در نیل به اهداف خارجی در پروتکل های مختلف صهیونیست ها و نظام های سرمایه داری تاکید شده است.
نگاهی به برخی رویدادهای سیاسی در کشورهای ایتالیا، فرانسه و هلند نشان می دهد که چگونه صهیونیست ها در پی کامل کردن چتر نفوذ خود در این قاره هستند.

راستگرایی نیکلا سارکوزی رییس جمهوری فرانسه و نزدیکی مواضع وی به آمریکا و دنباله‌روی کامل از کاخ سفید، اکنون صدای طرفداران فرانسه مستقل و چپ های این کشور را در آورده است.
شکست فرانسه در جام جهانی نیز از دید تحلیلگران مسایل اروپا خبر خوشایندی برای سارکوزی به شمار می آید زیرا این شکست فوتبال فرانسه کمبودهای برنامه اقتصادی و سیاسی دولت پاریس را تحت شعاع قرار می دهد.

در ایتالیا هم با پیروزی حزب راستگرای سیلویو برلوسکونی مالک باشگاه آ.ث.میلان در انتخابات مشکوک ۲۰۰۸، قدرت در خدمت فاشیست های ایتالیا قرار گرفت که بشدت با مهاجرین مخالف هستند.
چنین به نظر می رسد که لابی صهیونیستی با تمام قدرت نظامی، سیاسی و رسانه ای خود، تصمیم دارد تمامی قاره سبز را در اختیار گیرد و چپ ها را از عرصه بیرون کند.

**اسلامگراها و چپ ها؛ تهدیدی برای موجودیت رژیم صهیونیستی
بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی، اخیرا بعد از مشاهده واکنش های جدی مردم و دولت های جهان به اقدام این رژیم در به خاک و خون کشیدن شماری از سرنشینان کشتار کاروان آزادی اعلام کرد: “چپ ها و اسلامگرایان جهان، قصد از بین بردن اسراییل را دارند”.
این سخنان نتانیاهو، حکایت از آن دارد که رژیم صهیونیستی از جنبش های ضدامپریالیستی و پیروزی آنها در انتخابات ها و افتادن عرصه تصمیم گیری در دست آنها بشدت نگران است.

**اهمیت کشور دادگاه ها برای صهیونیست ها

بعد از فرانسه و ایتالیا، اکنون نوبت هلند است که برخی دادگاه های مثل دادگاه بین‌المللی رسیدگی به جنایت جنگی (لاهه) در آنجا مستقر است، دادگاهی که باید به گزارش گلدستون درباره جنایات جنگی در جنگ ۲۲ روزه غزه رسیدگی کند و رژیم نژادپرستی صهیونیستی را به جرم ارتکاب جنایات جنگی تحت پگیرد قرار دهد.

در هلند ائتلافی به رهبری حزب دموکرات مسیحی به ریاست “یان پیتر بلکننده” حکومت می کند و چپ ها و مذهبی ها در قدرت هستند که البته این ترکیب همواره اسرائیل را نگران کرده است.

**اشتباه‌های مکرر داوری در جام نوزدهم

گزینه دیگری که فرضیه این نوشتار را قوت می بخشد، اشتباه‌های مکرر داوری در این دوره از بازی‌هاست به گونه ای که سپ بلاتر را مجبور به عذرخواهی از جامعه بین المللی کرده است. امری که با افزایش یافتن این اشتباه‌ها در مراحل پایانی جام جهانی سوالات زیادی را درباره انگیزه های احتمالی داوران ایجاد کرده است.
به گزارش خبرگزاری‌ها، رقابت‌های جام جهانی در حالی آغاز شد که بیشتر کارشناسان، عملکرد خوب داوران را یکی از قوت‌های آن توصیف می کردند، اما با حساس‌ترشدن رقابت‌ها، داوران رفته رفته در قضاوت‌های خود، ابهام‌ها و شبه‌هایی را بروز دادند و این امر در مرحله یک هشتم نهایی به اوج رسید.
کارشناسان ورزشی موضع داور را برابر بازیکنان خشنی که مدام برزیلی های تکنیکی را درو می کردند و با زشت ترین حرکات بر سر داور و بازیکنان حریف فریاد می کشیدند مورد سوال قرار می دهند و می پرسند چگونه می شود باور کرد “وان بومل” که ۹۰ دقیقه روی کاکا خطا کرد با جریمه ای مواجه نشد.
نارضایتی ها نسبت به عملکرد داوران به جایی رسید که سب بلاتر،از اشتباه‌های داوری در مسابقه آلمان- انگلیس و آرژانتین- مکزیک از فدراسیون فوتبال انگلیس و مکزیک عذرخواهی کرد.
دیه گو مارادونا سرمربی تیم ملی فوتبال آرژانتین نیز در آستانه دیدار با آلمان در مرحله یک چهارم نهایی مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، از داوری در این رقابت ها انتقاد کرده است.
با توجه به پیش فرض های ارایه شده، این سوال مطرح است که آیا روز گذشته سرنوشت‌سازان جام جهانی، “گل لاله” را به “یک فنجان قهوه تلخ برزیلی” ترجیح دادند؟ و در واقع سرنوشت بازی‌های بعدی جام نوزدهم چگونه تعیین خواهد شد؟
آیا نتیجه مسابقات در زمین چمن جام جهانی رقم می خورد یا دست های پنهان و ذی نفوذ یعنی همان دست هایی که مانع از تصویب قطعنامه شورای امنیت علیه رژیم جنایت کار صهیونیستی می شوند، این بار سرنوشت بازی ها را در فضایی بیرون از مسابقات رقم می زنند؟